Noc całą rzeźbiłeś jej ciało palcami,

Jakbyś inny kształt chciał mu nadać.

Sen, co obłokiem krążył nad wami,

Zmęczony z wolna zaczął opadać.

Mój anioł ma za długą sukienkę

Bo ciągle się o nią potyka

Mój anioł jest samotnikiem

Wciąż się przed światem zamyka

Jak piękna jest moja pościel biała.

Błękitne bukiety śpią na niej spokojnie.

W świeżość materii owijam się cała,

W szorstkości krochmalu odpływam powolnie.

W tej książce był wiatr i był las...

a jesień złotem się słała.

Kamienny murek, za nim cmentarz...

i cisza, co go do snu kołysała.

Moja miłość w szarość się ubrała,

Ciężką chmura się nakryła,

Smutkiem w polu się rozlała.

Wiatru chłodem

Pustkę z ramion przegnać chciała.

Jutro znowu zapuszczę włosy

Wplotę w nie mlecze złociste

Jutro założę czerwoną sukienkę

Jutro...

Gdy dziś już będzie odległe i mgliste