Please wait...
Wyobraźmy sobie ulubiony mebel romantyzmu… Na pierwszy rzut oka zwykła szafka, tzw. serwantka. Podobnie jak kobieta romantyczna – jest zagadkowa, pełna enigmy, dostojna, o twarzy biało-ceramicznej.
A jak określić ów tajemniczy mebel?
Jest tak samo enigmatyczny, purpurowy, w stylu empire. Wspiera się na złoconych łapach tygrysich albo lwich. W środku prawdziwy teatr porcelany. W tych czasach taka właśnie jest dusza kobiety: szczera i krucha
Poeci uginają się pod ciężarem wzruszających uczuć i pełngo szaleństwa do pań. Dziś nazywa się to miłością. Czy tak nam potrzeba czasu na rozpoczęcie nowego etapu? Może to tylko chwila, a może silna potrzeba zmiany… Epoka ta jest więc jak piękna nieznajoma, a subtelna, czarująca kobieta jest jej dopełnieniem. Taka właśnie osobliwość siedzi na zaczarowanej sofie i szydełkuje albo wznosi miłosiernie ręce do Boga, albo wypatruje kochanka. Często jest smutna; oczy wpatrzone w dal, włosy klasycznie, wysoko gięte. Suknia biała albo pastelowa z dużym dekoltem, nieutrudzone pracą dłonie w rękawiczkach. Jej dusza kocha, a zarazem cierpi. Kocha, ale też podejmuje ciągłe walki, zadania, chcąc zbawić epokę i wyzwolić ją od wszelkiego wycisku. Kobieta romantyczna jest jak lawina i wicher, budzi się w świetle Dantego i Szekspira. Lśni na salonach, jest przedmiotem literackiego uniesienia, jak narkotyk, a jednocześnie dźwiga krzyż ciężaru minionych czasów.
Jest tak samo enigmatyczny, purpurowy, w stylu empire. Wspiera się na złoconych łapach tygrysich albo lwich. W środku prawdziwy teatr porcelany. W tych czasach taka właśnie jest dusza kobiety: szczera i krucha
Poeci uginają się pod ciężarem wzruszających uczuć i pełngo szaleństwa do pań. Dziś nazywa się to miłością. Czy tak nam potrzeba czasu na rozpoczęcie nowego etapu? Może to tylko chwila, a może silna potrzeba zmiany… Epoka ta jest więc jak piękna nieznajoma, a subtelna, czarująca kobieta jest jej dopełnieniem. Taka właśnie osobliwość siedzi na zaczarowanej sofie i szydełkuje albo wznosi miłosiernie ręce do Boga, albo wypatruje kochanka. Często jest smutna; oczy wpatrzone w dal, włosy klasycznie, wysoko gięte. Suknia biała albo pastelowa z dużym dekoltem, nieutrudzone pracą dłonie w rękawiczkach. Jej dusza kocha, a zarazem cierpi. Kocha, ale też podejmuje ciągłe walki, zadania, chcąc zbawić epokę i wyzwolić ją od wszelkiego wycisku. Kobieta romantyczna jest jak lawina i wicher, budzi się w świetle Dantego i Szekspira. Lśni na salonach, jest przedmiotem literackiego uniesienia, jak narkotyk, a jednocześnie dźwiga krzyż ciężaru minionych czasów.
{jcomments on}