To koniec. Miarka się przebrała. Przeciętna nastolatka nie jest w stanie znieść więcej! Wytrzymałam czternaście lat w wiernych mi ''luksusach'', ale więcej nie wytrzymam. Może i mi się dziwicie...-'' Dziewczyna ma wszystko czego chce i jeszcze marudzi! Kto tyle ma ?" To nie prawda! Moje życie składa się z trzech podstawowych mi zasad : nauki, baletu i różnych bogatych imprez. Czego można chcieć więcej? Nie chodzę wcale do szkoły, mało tego, rodzice nie pozwalali mi się spotykać z nikim poza rodziną. Najlepsi nauczyciele w mieście uczyli mnie w domu. Chodziłam na specjalne zajęcia baletu. Nie specjalnie lubiłam te lekcje. Moi rodzice prowadzą najbogatsze restauracje i hotele w Europie, dlatego mają tyle pieniędzy. Często muszę z nimi chodzić na różne bogate bale i tego typu imprezy. Mam ogromny dom w którym znajdują się dwa baseny, trzy sauny, pole do koszykówki, golfa, korty i własny wodospad. O zapomniałam o specjalnej jaskini w której jest małe jeziorko z jacuzzi. Specjalni kucharze, sprzątaczki i opiekunki psów. Mam czternaście lat i mam już dwa samochody powyżej 100 tys. $, a nawet w nich nie siedziałam. Może to i wydaje wam się wspaniałe, ale w rzeczywistości tak nie jest. Nie mam żadnych znajomych, pomimo kuzynów i kuzynek, którzy przychodzą do mnie tylko dlatego bo mam zawsze to, co najnowsze. Niektórzy są tak wredni, że nie mówią mi nawet ,,cześć" tylko od razu wchodzą do domu i robią co chcą. Moim rodzicom to nie przeszkadza ważne jest to bym kiedyś przejęła ich pałeczkę i była najmądrzejsza, najładniejsza i najbogatsza. Nie mam rodzeństwa, jestem jedynaczką. Bardzo chciałabym mieć rodzeństwo, ale rodzice są temu przeciwni. Niestety. A tak w ogóle to nazywam się Sara. Sara Loncevebrs. Mieszkam w Paryżu. To znaczy nie wiem gdzie mieszkam. Mam kilka domów. Rodzice zmieniają zamieszkanie co dwa, trzy lata...Można powiedzieć, że to bardzo nienormalne.  

- Saro, zejdź proszę na dół.
- Dobrze mamo, już schodzę.
- Siadaj, proszę tutaj- Mama wskazała krzesło w kuchni przy stole.
- Gdzie tato?- Spytałam.
- Pojechał do ELLE po sukienkę dla mnie na sobotnie spotkanie ze znajomymi.
- Mamo, nie mogłabyś się chociaż raz ubrać w to samo?
- Chyba żartujesz! Żeby zaczęli się ze mnie śmiać? Co ty własnej matce proponujesz.
- Eh. Nie ważne.- Wiedziałam. Zawsze tak było. Przecież to nienormalne!
- Nie przewracaj oczami. Wiesz, że tego nie lubię. Zjedz kolację i kładź się spać. Jutro rano przychodzi pan od matematyki.
- Mamo dlaczego nie mogę pójść do zwykłej szkoły?
- Rozmawiałyśmy już na ten temat. Nie będę się powtarzać.
- Ale ja tak nie chcę! Przecież ja nikogo nie znam w moim wieku. Czy to jest normalne?- Nie chciałam wcale płakać, ale jakoś łzy same płynęły mi po policzkach niczym deszcz.
- Nie płacz. Masz wszystko czego chcesz i jeszcze ci mało? -Mama mnie przytuliła.
- Ja chcę iść do normalnej szkoły! Ja chcę mieć przyjaciół!- Wzięłam talerz i poszłam do pokoju trzaskając mocno drzwiami.
- Saro wracaj tu! Jeszcze z tobą nie skończyłam.
Myślała, że do niej zejdę. Rzuciłam się na wielkie łóżko. Nie byłam wcale głodna. Kanapki dałam mojemu pupilkowi Ediemu. Po długiej chwili rozmyślania poszłam się kąpać i spać.

- Saro wstawaj! Jest juz bardzo późno.
- Muszę? -Jęknęłam do pani Biddle, która patrzyła na mnie jak na głupią.

Pani Biddle to moja niania, która opiekuje się mną kiedy nie ma rodziców w domu. Mieszka z nami w domu. Traktuje ją jak prawdziwą ciocię. Pani Biddle ma półdługie, czarne włosy. Gdybym powiedziała, że jest chuda, skłamałabym.
- Saro proszę, tutaj masz ubrania w które się dzisiaj ubierzesz.-Wskazała na szafkę i wyszła.
No dobra to też już przesada. Ubrałam się i wyszłam do ogródka gdzie czekało na mnie śniadanie. Pani Biddle usiadła obok i zaczęła rozwiązywać krzyżówkę.
- Czy wiesz może kiedy rodzice wrócą?- Nie mówiłam do pani Biddle - pani. Byłyśmy na ''ty i ja''.
- Oj nie mogę ci tego powiedzieć, Saro ponieważ nie wiem. Twoja mama coś wspominała na temat sobotniego wieczoru. Była bardzo rozkapryszona.
- Cała mama.- Uśmiechnęłam sie lekko.
- Dzisiaj przyjdzie pan Robert. Przygotuj swoje książki i bądź w salonie numer 4 o godzinie 11:30.
- Dobrze.
Bardzo lubię lekcje z panem Robertem. Nie dlatego, że matematyka jest moim żywiołem, ale dlatego, że pan Robert jest bardzo przystojny i lubię z pogawędzić. Kiedy sobie już poszedł nagle zadzwoniła moja komórka.
- Halo.
- Kochanie, dzisiaj nie pojedziesz na zajęcia z baletu.
- Dlaczego?- Spytałam taka smutna, ale w duszy strasznie się cieszyłam i wirowałam w powietrzu.
- Twoja pani zachorowała, odwołuje lekcje na trzy tygodnie. A jak minęły ci lekcje z panem Robertem?
- Dobrze, mamo. W takim razie czy mogę pojechać z lokajem do centrum? Chciałabym kupić coś nowego do szafy i mam bardzo suchą skórę związku z tym chcę też kupić krem do ciała.
- No nie wiem. Musiałabym porozmawiać na ten temat z twoim ojcem.
- Mamo, będzie ze mną któryś z lokajów, więc będę bezpieczna, z resztą to nie wyprawa do Afryki!

-No dobrze, ale wróć przed szesnastą. Niech tata o niczym nic nie wie. Uważaj na siebie!
-Dziękuję mamo, jesteś super! Pa!

Wpięłam we włosy kremową spinkę, ubrałam brązową, skurzaną kurtkę i czarne tenisówki. Do ciemnych rurek włożyłam kartę kredytową i telefon. Na podjeździe przed domem czekało na mnie brązowe BMW i w środku lokaj. Gdy wyszłam z samochodu przed wielkim sklepem zobaczyłam trzy dziewczyny, które głośno się zaśmiały na mój widok. Nie wiedziałam o co im chodzi. Nigdy wcześniej żadnej z nich nie widziałam. Nie byłam wcale brudna, a auto którym przyjechałam było nowe i też czyste do połysku. Myślałam, że to może chodzi o lokaja, ale on też był ubrany dość normalnie. No, bo nie mówcie mi, że zwykłe spodnie do kolan buty z Nike i zwykła koszula w paski to ubiór nie z tego świata. Wszystkie trzy dziewczyny były obsypane torbami ze sklepów z ubraniami i wszystkie trzy wydawały mi się tak samo podłe. Jedna rzuciła mi tylko ostre spojrzenie typu; ,, Uważaj, albo przeholujesz! (śmiech)'' druga za to; ,, Co z ciebie za oferma! W co ty się ubierasz?!'', a trzecia przeleciała mnie całą wzrokiem i zaczęła się głośno śmiać.
- Patrick, poczekaj w aucie sama pochodzę po sklepach!- Uśmiechnęłam się łapczywie.
- Ale twoja mama kazała mi...
- Wrócę za ok. dwie godziny. Zadzwonię jeszcze do ciebie!
- Trzymaj się!- Rzuciłam i szybkim tempem ruszyłam w stronę drzwi wejściowych.



Kiedy tylko weszłam do centrum poczułam dziwny zapach nowości. Nie byłam tutaj wiele razy, (na pewno nie sama!) więc nie orientowałam się gdzie co jest. Weszłam do pierwszego lepszego sklepu i zaczęłam przeszukiwać ubrania. Wszystkie wydawały mi się bardzo skąpe.
- Przepraszam, dziewczynko, ale to chyba nie jest sklep dla dzieci w twoim wieku.- Rzekła pani z DUŻYM biustem o blond włosach.- Tu są tylko rzeczy dla dorosłych. No chyba, że masz osiemnaście lat. W co wątpię.
- Tak, tak. To znaczy nie. Nie mam osiemnastu lat. Mam dopiero czternaście.
- No to już zjeżdżaj mi stąd! Zanim szef zobaczy, że plączą się tu nie pełnoletni.- Zaczęła mnie popychać w stronę drzwi.
Dopiero kiedy zobaczyłam napis przed wejściem ''SEX SHOP'' zorientowałam się o co tej pani chodzi. Uśmiechnęłam się i poszłam w stronę sklepów o normalnych nazwach. Przeszłam wszystkie sklepy jakie tutaj były.  Kupiłam sobie pięć koszulek, żel pod prysznic o zapachu jagód, krem do ciała też o zapachu jagód, błyszczyk, spodnie w kratkę, kurtkę na jesień, buty już jesienne, trzy pary kolczyków, wysokie buty z Nike, torbę też z Nike i dwie bluzy jedną z Reeboka, a drugą z pumy. Byłam zmęczona tymi zakupami. Nie chciałam dzwonić po lokaja, żeby mi pomógł. Zostało mi jeszcze tylko piętnaście minut więc ruszyłam w stronę cukierni. W połowie drogi poczułam ból czoła. Torby, które trzymałam do tej pory w rękach wyleciały mi z rąk padając na ziemię niczym pociski. Dziwna sytuacja. Zderzyłam się z chłopakiem o pięknych, półdługich blond włosach i kasztanowych oczach. Był naprawdę piękny (jestem wybredna co do chłopaków).

Spis treści
***
Str. 2
Str. 3
Wszystkie strony