...a gdy przekroczę już bramę Nieba
(mocno zdziwiony, że w Niebie jestem),
To mnie ogarnie nagła potrzeba,
Aby wyjaśnić tę dziwną kwestię.

Zapytam Stwórcę, jak to możliwe,
By taki cynik i sceptyk wiary
Prowadząc życie grzeszne, właściwie
Wbrew rozsądkowi uniknął kary?
Stwórca rozwieje me wątpliwości,
Pewnie zapyta się i o zdrowie
I dając dowód swojej radości
Rozwichrzy włosy na mojej głowie.
Potem w szeregi wkroczę aniołów,
Otrzymam białe szatki i szarfę,
Sandały, skrzydła (ciężkie jak ołów!),
Miejsce na chmurce, śpiewnik i harfę.
Lecz, gdy mi wręczą pęk niezabudek
I jeszcze wcisną cud-aureolę,
To rzucę w diabły rajski ogródek,
Bo takie życie, to ja... mam teraz