Chciałam zacząć tę opowieść od słów „dawno, dawno temu…”, ale zrozumiałam, że czas nie ma tu istotnego znaczenia – jak przy każdej sprawie, która jest uniwersalna i ponadczasowa, a więc tak samo ważna, mądra i aktualna w każdym momencie. Nie będzie to więc opowieść o czasie. Zapytacie więc, o czym będzie? Otóż chciałabym Wam opowiedzieć o tym, że coś uniwersalnego trwa bez czasu, przyjmując niekiedy jakąś konkretną formę, na przykład kształt opowieści, leśnego zwierzątka, starego drzewa o chropowatym, poskręcanym pniu, snu albo dziecięcej wyliczanki.

OPOWIEŚĆ PIERWSZA

Vidi obudził się na niewielkiej leśnej polanie. Leżał na miękkim mchu, więc było mu bardzo wygodnie. Ogrzewały go delikatne promienie letniego słońca, ześlizgujące się wesoło z listków rozłożystego klonu, pod którym miał posłanie, więc było mu również ciepło i bardzo przyjemnie. Przeciągnął się, jak zawsze tuż po przebudzeniu. Uwielbiał się przeciągać. Ale o przeciąganiu będzie inna opowieść…kiedy indziej.