|
Autor: Er-Ka
|
|
Alfreda Nabożny-Raróg stanęła przed lustrem i przyjrzała się sobie uważnie. Niby wszystko było w porządku, jednakże nie do końca była zadowolona ze swojego wyglądu. Z tym białym żabotem pieniącym się pod szyją, przypominała raczej chorego na anemię indyka, a nie elegancką damę, za którą się w głębi ducha uważała. Pragnęła być wytwornie ubrana, ale jednocześnie nie rzucać się w oczy.
|
|
Autor: Er-Ka
|
|
Kiedy wszystko nagle ustało, a rzeczywistość odpłynęła sobie gdzieś, nie wiadomo gdzie, pod sufitem dostrzegła coś, co od razu rozpoznała jako Ingeborg. Widok ten wcale jej nie zaskoczył, choć może powinien?
Nie, nie powinien. Odkąd pamiętała – „widziała” i potrafiła dopasować to zjawisko, kiedy już nagle się pojawiało, do osób i zdarzeń, czasem tylko się wahając, gdy wydarzenia ukazywały jej się w niezbyt odległych odstępach czasowych, a bohaterowie nie byli zmienieni upływającymi latami. To pojawiało się samo i samo znikało, ale nigdy nie zawiodło. Mówiła o tym albo nie – doświadczenie szybko nauczyło ją trzymać język za zębami przed ludźmi, co do których nie była pewna, że zrozumieją. Albo przed tymi, których nie lubiła. Zresztą, co miałaby powiedzieć? Jak ostrzec, by jej uwierzyli, jak pocieszyć, skoro pocieszenia dla nich żadnego nie chciała?
|
|
Autor: Er-Ka
|
|
Jestem kurą domową i jestem z tego dumna! Mam tyle lat, że już się za mną nie gwiżdże na ulicy. Bo kiedyś, to… ho ho! Moim królestwem jest dom. Tutaj ja rządzę! Niech mi ktoś tylko podskoczy! Zawsze mam pod ręką wałek lub inną patelnię. Mogę je wykorzystać nie tylko w celu wyczarowywania smakowitości, które potem zjada mój mąż, moja córka, jej mąż, ich dziecko i mój ratlerek Dygot. Pies na końcu oczywiście, żebyście sobie nie myśleli, że w moim domu jada się z psem przy wspólnym stole. Nie, co to, to nie. Dygot rezyduje pod stołem.
|
|
Autor: Er-Ka
|
|
Telefon dzwoni jak oszalały. Nie mogę odebrać od razu, bo lepię pierogi. Dużo pierogów. Nie wiem dokładnie, ile. Na oko prawie dwie setki. Nie liczę, bo mi babcia zabroniła, kiedy byłam mała. „Rozgotują się” – mówiła groźnie, więc posłusznie nie liczyłam i do dziś nie liczę. Po 9 dzwonku (nie odczepi się) jednak myję ręce i sięgam po słuchawkę.
|
|
Autor: Er-Ka
|
Trzecią bezsenną, zwariowaną noc spędzam na bieganiu po domu i przyglądaniu się stosom różności. Czuję się zagubiona, nie ma ani kawałka wolnego miejsca, wszędzie piętrzy się wszystko: ubrania, buty, książki, papiery, stosy płyt, zdjęć, skrawki czegoś (nie wiem już czego), kosze, pudełka, popielniczki, szklanki, filiżanki, koszyki i szale. Plączą się, wiją dokoła mojego życia zebranego na dwustu metrach znienawidzonej przestrzeni.
|
|
Autor: Er-Ka
|
Pędzę jak głupia, bo wiem, że już jestem spóźniona. Trudno, będę rżnęła idiotkę, a teraz po prostu muszę, MUSZĘ tam pojechać i na własne oczy zobaczyć. Jestem zmęczona, Mały znów wymiotował pół nocy. Włosy fruwają we wszystkie strony, zasłaniając mi czasem widok; wiem, wiem, powinnam je ściąć albo co?
|
|
|
Opowiadania 
