Nie przerywając swoich rozmyślań, przysiadł na chwilę na kępie podeschniętej trawy tworzącej maleńki pagórek. Ostatnio doznawał wrażenia, jakby jego dotychczasowe życie pozostało gdzieś za nim. Jakby nie on je przeszedł własnymi nogami. Myśli miał bardzo ciężkie, ale też momentami ogarnięte radosnym pragnieniem. Pragnieniem, które w swojej radości dzierży wzniesiony miecz, a pod butem trzyma wijące się lęki. Podświadomie postanowił odpocząć.

Pół godziny już przeleżał niedbale rzucony na swoją wysłużoną wersalkę, na drugim piętrze podniszczonego już bloku mieszkalnego. Bardzo chciał odpędzić, a może zmienić, myśli o samym sobie, które nawiedzały go coraz częściej. Jeszcze nie tak dawno nic takiego przecież miejsca nie miało.
– Jednak chyba muszę być jakiś nietypowy – pomyślał.
– Dupa! – głośno krzyknął po chwili.

– Jak pan ma na imię? 
– Arkadiusz.
– Ech! Ale nastały czasy. Ci parafianie… Żeby proboszcz nie znał ich nawet z twarzy? Dawniej było to nie do pomyślenia. Wróćmy jednak do tematu. No więc, panie Arkadiuszu, chcę wybudować tutaj kominek. Bywa zimno w tej sali plebani, a różne spotkania miewam tutaj.

– Dzień dobry! Czy dodzwoniłem się do punktu krwiodawstwa?
– Tak, dzień dobry!