I jeszcze braku kogoś, kto będzie przy mnie na dobre i na zle, w radości i smutku.
? Moniko. Ja cały czas wiedziałem czego się boisz, jakie w twoim sercu goszczą lęki. Mogę czytać z twojej duszy niczym z otwartej księgi. Zresztą nie tylko z twojej, lecz każdego człowieka ? pijaka, sprzedawczyni, sportowca, nauczycielki. Ale już nie każdy z tych ludzi potrafi nazwać te swoje lęki, chociaż, mówiąc szczerze, nikomu nie poskąpiłem tego daru.
Tu wziął głęboki oddech:
- Ale uwierz, że może być dobrze, że ja stwarzając ten świat wcale nie chciałem, by był pełen Szatana i jego przekonań. To ludzie to zrobili, ludzie, Moniko, ludzie! Ja chciałem dobrze, ale, jak widać, chcieć to za mało... Żeby pokonać, to co ciebie tak przeraża, musisz być MOIM człowiekiem. Na zło reaguj dobrem, na wykrzywioną złością twarz ? uśmiechem.
? Łatwo Bogu mówić!
? Ja wiem, że łatwo. Ale też nie stawiam przed tobą zadania niemożliwego do wykonania. Nie jestem aż takim sadystą. Uwierz mi, Moniko, proszę cię. Jeśli tobie się uda wytrzymać na tym świecie jako mój człowiek, uda się też innym. Powtarzam: na zło ? dobro, na grymas ? uśmiech, na rękę podniesioną do uderzenia ? ręką wyciągniętą na zgodę. Uda ci się na pewno. A teraz muszę iść, tam w niebie mam trochę papierkowej roboty. By jednym było przyjemnie, kto inny musi pracować. A w niebie nie ma żadnych szefów, zwierzchników, jestem tylko ja.
? Ale Boże, nie wiem jeszcze wszystkiego, co chciałam...
? Moniko, nikt nie wie wszystkiego. Ale poczekaj trochę, spotkamy się jeszcze!
Po czym uśmiechnął się do mnie promiennie i zniknął. Ja zostałam.