Z wiekiem człowiek dochodzi do wniosku, że najważniejszą rzeczą w życiu jest wyczucie i umiejętność zachowania się w każdej sytuacji. A ja pewnego razu obudziłem się z krzykiem na ustach. I to w samym środku nocy.

– Wstawajże, wstrętny satyrze, ale już! Czy ty wiesz w ogóle, która godzina to jest?

Jakiś okropny, podniesiony głos, w którym brak jakiegokolwiek zrozumienia, budził mnie właśnie brutalnie. Do tego głosu dołączył, zdawałoby się, ostro zakończony łokieć, który nieustająco lądował między moimi żebrami. Aż w końcu czyjaś noga podjęła próbę zrzucenia mnie z łóżka.

– Co do cholery? – zakląłem najszpetniej jak umiałem i wszyscy możecie być pewni, że słowa które z mych ust padły, nie mogły być gorsze.

Powoli jednak zacząłem odnajdywać się w tej rzeczywistości. Głos był kobiecy. Gdy podążyłem w górę atakującego mnie łokcia, w pewnym momencie stwierdziłem, że łokieć należeć musi do kobiety. Na wszelki wypadek postanowiłem nie sprawdzać, czy i noga kobieca jest także. Zdecydowanie bezpieczniej było założyć, że tak jest w istocie.

– Żorżeto! Czy byłabyś tak łaskawa i przestała mi wbijać swój łokieć w moje obolałe ciało?

Żorżeta rzecz jasna na imię nie miała Żorżeta, ale tak się do niej zwracałem i to był chyba jedyny moment w naszych kontaktach, który świadczyć mógłby o moim oporze.

– Spójrz, ofiaro losu, na zegarek i wynoś się z mojego domu!

Jeden się do mnie w knajpie przyczepił, bo to tak właśnie bywa, że się do mnie przyczepiają. Zwłaszcza wtedy, gdy akurat mam ochotę w samotności piwo sobie wypić. Ten inny nie był, zatem nim zdążyłem zaprotestować, już się dowiedziałem, że w kredytach robi. Chciałem coś powiedzieć, ale do słowa mi nawet nie dał dojść, choć przecież rozmawialiśmy właśnie.

Najbardziej lubię sobie wizualizować coś na kształt tego: wracam zmęczony po pracy do domu, zamykam się w nim od środka, trzaskam przy tym drzwiami niemiłosiernie, najlepiej kilka razy, żeby żadnych wątpliwości nie było. A potem nie wychodzę przez dni parę, nie wychodzę nigdzie, tylko czasem w odstępach nieregularnych dopadam do drzwi tych i walę w nie ile sił mam w rękach, a i krzyczę przy tym donośnie: wypuśćcie mnie, dranie, wiem, że tam jesteście!