jestem matką innego

połknęłam lepkie słońce i teraz ciągle mnie pali od środka

jestem matką innego

boso przemierzam alejki wysypane tłuczonym szkłem

poeci mają naturę chińskiego jedwabiu

chłodną w dotyku

zachłanną na ulotne ciepło

które kumulują starannie w sobie

jak chmura deszcz jak płuca tlen

a kiedy zostają sam na sam z własnym ego

piszą wiersze z powierzchni jedwabiu

poczułam się stara

i jeszcze taka... prowincjonalna

moje wiersze zbyt przejrzyste

bez trzasku łamanych wyrazów i znaczeń wykręconych jak paralityk

mówią czytaj innych tych współczesnych

ucz się mała ucz

będziesz trochę większa

odkąd cię nie ma

moje pantofle wystukują twardy rytm

nie kołyszą mi bioder

i ciągle gdzieś się śpieszą

bosonoga byłam twoja

moja miłość jest jak dziurawa skarpetka
żałośnie wystawia nagą prawdę na widok publiczny
i miesza palcem w gęstym od słów czasie
zimno podłogi przenika też jakby mocniej
poprzez nerwowe łącza do zdziwionego serca

 „ofiary ani daru nie chciałeś aleś mi otworzył ciało"

doskonale pamiętam skrzypienie myśli
gdy przewracałeś moje dni i noce
z miejsca na miejsce
z kąta do kąta
formowałeś mnie jak kukłę z gliny
wypalając węglem duszę