grzeją mnie ramiona kaloryfera
poduszka całuje łzy które miał
pić rękaw twojego swetra

jeszcze tylko dwa stopnie
mówisz sny przylecą liściem
na parapet położyć słowa

wkładam cukierek do ust
pierwszy z nie twoich rąk
w progu stawałaś chowając za plecami dłonie
zgadnij w której – pełne były obie
smak otwiera dawno zapisane karty

szarość

suma kolorów

mieszanina farb

jej składniki to

pęd życia

i iloczyn chwil

wszystko razem pachnie dymem

(ulatnia się z komina życia)

księżyc jak malowany na niebie tkwi
pierzyną śpiących chmur okryty
ścigają się wieczorne mgły
już niedługo pozbędzie się towarzyszy

w zaciśniętej dłoni pamięci tkwię
raniąc siebie raz po raz

moja samotność
rozbrzmiewa w ciszy
opadają płatki stokrotek