ostrożność umknęła
ufność rozpostarła dla niej skrzydła
ktoś lepi teraz słowa
które palce bez zastanowienia
wysłały w eternet

jest zawsze gdy smutno
lub radość do podzielenia
– bo się mnoży
dziś bez trudu sumuje
napomknienia

grzeją mnie ramiona kaloryfera
poduszka całuje łzy które miał
pić rękaw twojego swetra

jeszcze tylko dwa stopnie
mówisz sny przylecą liściem
na parapet położyć słowa

wkładam cukierek do ust
pierwszy z nie twoich rąk
w progu stawałaś chowając za plecami dłonie
zgadnij w której – pełne były obie
smak otwiera dawno zapisane karty

szarość

suma kolorów

mieszanina farb

jej składniki to

pęd życia

i iloczyn chwil

wszystko razem pachnie dymem

(ulatnia się z komina życia)

księżyc jak malowany na niebie tkwi
pierzyną śpiących chmur okryty
ścigają się wieczorne mgły
już niedługo pozbędzie się towarzyszy

w zaciśniętej dłoni pamięci tkwię
raniąc siebie raz po raz

moja samotność
rozbrzmiewa w ciszy
opadają płatki stokrotek