nikogo już nie ma obok
tylko te unerwione ślady na końcu korytarza
suną po piersiach ich rytm biegnie kursywą
będę się w nim kołysał swoim przekleństwem
jak głośny śmiech w górach

noce powolne jak karawana żółwi sny ulotne
niczym piórko kolibra ułożone według estetyki
i taktu z podziałem na pory dnia roku i święta
zapisują kartki mroku scenariuszem obrzędów

słońce zachodzi już coraz szybciej
po rozmowie cieni wstaje lepka noc
moje usta całują krzyż twych ramion
a ty się jeszcze trochę czerwienisz

kiedy zamykasz oczy dzieje się jak w kinie
otwórz te drzwi znajdziesz tam moje dłonie 
w nich kilka chwil zapisanych pośród nocy
i ten uśmiech ciepły jak spacer w alejach
tam zdarzą się jeszcze nieoswojone dźwięki  

przede mną tajemnica labiryntu
muszę zostawić ślad że byłem
kilka kartek i płatki czarnej róży