Będziemy płakać na własnych pogrzebach,

Dźwigając w trumnach ciężar dekoracji;

Żadne nas hasła nie będą rozgrzewać

I żadnej opcji nie przyznamy racji.

Każdy się składa z własnych krajobrazów,

Których szczeliny wypełniają myśli,

Gdzie promień światła rysy peryklazu

W czysto formalnych szeregach uściślił.

A kiedy się zdarzają rzeczy ostateczne,

Nikt nie gładzi powierzchni, nie szlifuje kantów.

Przekraczając bariery pamięci koniecznej,

W powtórzeniach buduje życiodajne pantum.

Na nieopatrzne strzępki słowa

Echo zarzuca swoje sidła,

Treści nie można nigdzie schować,

Sens się rozciąga na prawidłach.

I zamarzł sen mój nieprzespanej nocy,

W opadłych liściach nie znajdując ciepła;

Gasną wspomnienia, brak wizji proroczych,

Ciemność coś gada, lecz nie wiem, co rzekła.

Niepotrzebnie łowiłeś na tę starą wędkę,

Dawne wspomnienia;

Już nie chcą nas znać.

Chciałeś rozżarzyć z własnej myśli prędkiej;

Iskrę w płomienie —

Jednak chłód wciąż trwa.

Zamknięty w klatce niedosłyszeń
Buduję własną wersję zdarzeń
I na szkieletach białych myszek
O promień kłócę się z witrażem.

Nie było czasów bardzo złych, lecz dobrych czasów też nie było,

Apokalipsa wciąż się tli i coraz większy w murze wyłom.

Przekleństwo jakby dłużej trwa, w chóralne śpiewy fałsz się wkrada,

Od rana skrzypią stare drzwi i kot się szlaja po sąsiadach.

Pamięci Jerzego Harasymowicza

Z widoków na Caryńską

W pokoiku na piętrze

Jerzy Harasymowicz

Jeszcze dziś pisze wiersze:

Kurczowo uczepiony do źdźbła wiotkiej trawy,

W pożółkłość zwiędłych jaskrów wpatrzony boleśnie,

Zasłyszeniem tęczowym rozbarwił się pawik,

Nie wiedząc, czy coś odkrył, czy był tu już wcześniej.