Poranek światłem ze swojej garści

Na rzęsach chłopaka pobudkę grał

Jego ojczyzny nie dotykał

Jej zbyt daleko jest do dnia

Ponoć idzie on z zachodu

Groźne szczerzy zęby

Zaświstają wnet siekiery

Na podeszwy pójdą dęby

Zechciej wejść ze mną na tamtą drabinę

Niech rygiel czasu obróci świat

Niech rozum zatrzeszczy jak strąki łubinu

Którymi tamten bawił się wiatr

Zawsze w pośpiechu
Wolno ci tak
Wczoraj na czterech
Niuchałeś po ziemi
Dzisiaj na dwóch
Sięgasz za horyzont
Jutro za tobą kropki zostawi
Laska z chichotem w odpowiedzi
Że w kanapkach ze słodyczą
Dostawałeś porcje śledzi

On jakby uśmiechnięty i w fotelu rozparty
Ale też zasmucony i przy głazie skulony
Żeby go rozpoznać przyglądać mu się trzeba
Bo on jak Adam
Ale też jak Ewa