Na białym śniegu ślady kuropatw,

W nocy dziś nie sypało.

Popchnięty słońca szurnięciem opadł

Cień, co zasłaniał cudne widziadło.

Migdałowo otumanił się czas. Świat jesienią

Wziął w posiadłość zapachem, porozpalał, zrumienił.

Przyczajony rozpuścił ukrywane gdzieś moce,

Intrygował, rozdrażniał, wachlarz zdarzeń roztoczył.

Jeszcze jeden łyk, jeszcze łyk,
Żeby stępieć do marnej reszty.
W kącie stawiam żal, złość i krzyk,
Obok stare, zdarte podeszwy.

W bogatym cieniu morwy

Znajdujesz mnie

Księżycem uwiedzioną.

Aureolki owoców

W chłód nocy

Obiecują zasłonę.

Słowa... to takie ulotne,
W gestach skryte znaczenia.
Gra oddech niczym grzechotnik
Na wspomnienie wspomnienia.