Wczoraj rano powiedzieli, że ciebie już nie ma,

jeden gest, szybka śmierć, ciche odchodzenie,

niepojęte zlało się z niezrozumiałym. Wszystko czarne.

Dzień dopala się od wschodu,

kończy się, przestaje razić.

Lubię patrzeć, gdy za oknem

noc zaczyna z cicha łazić.

Nie chcę czekać, więc już wejdź,

tu jest szklanka, wina nalej.

Rozwiąże usta i dłonie też.

Czekanie to odchodzenie wciąż dalej.

A ja się w Panu zakochałam.

Ja Pana kocham nie od dzisiaj,

i chociaż o tym nie mówiłam,

ciągle to powtarzałam w myślach.

Noc przynosi często przedziwną bezsenność,

zataczają się koła giętkiej wyobraźni

i wyłażą koty, czarne, niepokorne,

zaplątane w warkocze nieprzytomnej jaźni.

Co wieczór wysyłam do ciebie długie listy,

z nadzieją, że w końcu je odczytasz.

Nie jest łatwo, i nie jest tak dobrze.

Noc kończy się, a dzień świta.