modrych rusałek gdzieś w głębi nieba
lśnią półksiężyce
ponadczasowych okolic sennych
mgli się w powietrzu groźnym potworem
strach

próbuje wiatr swych sił anormalnych
rzedzi grzywy bogatych wdów
dziczeje na prowadnicy asfaltu
słoje aniołów z wiatrem się wiją
rzeźbą niczyją

Obmyśla plan swój

bandycka świnia

tango chce zagrać multimedialne

dopiero parę sekund przemija

Lubiła wiatr

A wiatr czasu nie trwonił

Rysunkiem oczarował świat

Którego czas wciąż gonił

Zastrugana lala

Nie waży ile mierzy

A mierzy celnie i dziko

A cel to pustynia własna

Tarcza chmurnego Nieba

Nieba bardzo sinego

Półmiski kozich drapieżców

Kopyta ostrzą z rezerwą

A na rezerwie zero

I cóż im z tego