Chciałabym zastać Twoją postać,
spowitą w ten mrok niewieczorny.
Twoje zamyślone spojrzenie
spływające z oczu po lakierowanym stoliku,

Afrodyta

Żywioły w ciało ubrała,
wybrednie przebierając dłońmi
w materiałach.

Mocno zaciskam stopy na balustradzie
Okrągłym okiem łypię w dół
Na dzieci podrzucone jak kukułcze jaja
Na huśtawkach
Podczas, gdy rodzice uprawiają płatną miłość
Z bankami i deweloperami
Ekonomiczny łańcuch pokarmowy
A kto zapracuje na Twoją emeryturę?

Z każdej minuty Cię wyciągnę
Odsączę barwę Twojego głosu
Obrysuję Twój cień u moich stóp
Wydestyluję zapach Twoich włosów

Wyrywała kartki z pamiętnika
Połykała słowa zapisanej miłości
Zakochania słodkie głoski
Zapamiętać, gdy zapomnieć się nie da

Zaklęśnięta głęboko w sobie, kontempluję ślady Twoich dłoni
na wydmach mojego ciała.
Tak bardzo, że zapominam, że poza dłońmi masz jeszcze oczy,
przesuwające się nade mną jak niepokojąco zasnute niebo.