Ave Maryja
dość późna pora
płonę modlitwą jak gromnicą w oknie
z istnienia zdaję przed Bogiem doktorat
natenczas
nie mam
wyraźnych osiągnięć

Bo to nie żaden problem

zalepić

zakleić kitem

mówią na nie „niemodne"

siłą

niespożyte

małe

bezwiedne brednie

Mami

resztkami

Z pańskiego stołu zmiata na deski

coś do zjedzenia

Nie mam ganeczka

Panie Bryll

mam za to balkon

w blokowisku

w doniczkach niwę

za nią czynsz

stare rachunki na półmisku

Z zaszafia wyciągam erotyk spłowiały

kiedyś był purpurą dziś wyblakłym różem

i kibić miał słuszną wcięcia Maty Hari

wyżłobione dłutem najdalsze podróże

Wiatrem od wschodu nie przygnał cię ranek

jesień nad sercem wyrokuje zemstę

sieci pajęcze rozwieszone sztagiem

gdzie jesteś...

Bo widzisz Jolka

takie czasy

wywlekam skórę chłodnym rankiem

po czarnych dachach księżyc łazi

z góry jest lepszym fotografem

Masz piękne dłonie, panie, a ja wrażliwe serce,

fortissimo brzmi w uszach zagrane jedną ręką,

na mojej skórze fornir, dotyków twych sentencje,

pokrył się czasu kurzem, wrześniem przed oknem przemknął.

Szkło

zatopiło w swych ramionach

kolor

aromat

smak

ust lepkość

w kieliszku

lodem pobudzona

Dzień o smaku czereśniowym próg przestąpił mego domu

i zagląda szpakiem wewnątrz, wykraść chciałby pestkę chociaż;

na ten atak z jego strony, na ten ranny głód łakomy,

bez dwóch zdań – zapraszam, proszę, chcę, by pan się do mnie dosiadł.