Kolorem żurawin usta swe szminkuję
kubeczkami smaków czuję słodycz śliny
jeszcze tylko oczy chabrem umaluję
i będę gotowa dla pańskiej przyczyny

No proszę zapraszam czym chata bogata
niechże pan pożegna nostalgię na progu
bo tutaj gdzie izba jest początkiem świata
będziemy dziękować za urodzaj Bogu

Za pierwszą rozmowę w powojnik wplątaną
nieśmiały uśmiech co mimozę kosztuje
za łzę słoną w oku co z rosą zmieszana
za wcześniejsze grzechy nasze pokutuje
 
Pan chciałby mnie dotknąć w szeleście usłyszeć
albo też się wtopić w me serce woskowo
ja na bagnach wzrosłam z wiatrem się kołyszę
pachnę i smakuję wprost... żurawinowo