Błogosławiony spokój deszczowej niedzieli,
bezustanna cisza fascynuje uszy,
cząsteczkowy zapach z ostygłej pościeli,
frazą do mnie wraca, gości w mojej duszy.

Sepii świat za oknem częstuje jesienią,
dobroczynny wiatr zrywa z drzew nadzieje,
brązy, pomarańcze z dojrzałą czerwienią,  
żurnalową modę na siebie przywdzieje.

Miłosierdziem pachnie jeszcze tamto mgnienie,
cnotliwych zamiarów pajęcza codzienność
czmycha, by na chwilę zrodzić się wspomnieniem,
sycę oczy pustką, dostojną, niezmienną.

Gdyby tak dosypać, doprawić, dopieścić,
za czym wtedy tęsknić, za kim w świat uciekać,
bezimienną ciszę poranek obwieścił,
ja w istocie rzeczy lubię na coś czekać.