Sępi wzrok ludzi

siedzących na skasowanych miejscach,

wysysających umysły

źle bijących serc;

Nagle Twoje ciało

niebem się stało,

moja ręka ucieleśnieniem piekła.

Otwierając oczy na słońce,

widzę co poranek zasypaną siedzibę Radia Masowych Fałszerzy.

Cień historii przelatuje gdzieś przez zmęczone płuca

Nie mów mi o bohaterach

Mam już dość mitów

Biblii i ideologii

Umarli dla mnie w październiku

Bronowicki balkon pełen jest spotkań
Między mną a wolnymi myślami
Rozmawiamy swobodnie

Chodziliśmy po ulicach
sesjowego Krakowa
rozmawiając o
spódniczkach
pocałunkach
tych zachowań człowieka.
Jeżdżąca metafora
karetka na lawecie.