mam niepewnych kilometrów całe tysiące,
kościół, spod którego zabierałem cię z rana,
wzrok a la bolognese, w nim obawę,
czy mi smakuje. głaskane policzki na śpiąco.

wiatr skradł już wszystkie dzieci z drzew,
a prezenty rozdał trawie i kamiennym
stopniom, głaskanym przed śniadaniem
przez powiązane gałęzie.

może się zdarzyć, popłynie łza.
jestem już w takim wieku,
że może się tak zdarzyć.

zamykasz powieki kiedy otwieramy nasz czas.
niewiele: miliony ciepłych drgań, gęsich piór, materia.
a papilarni włóczędzy zapisują ścieżki,
miejsca dla odlotów z pamięci.

a mężczyzna podejdzie do okien, do wnętrz,
kwiaty zaschnięte na kość zrosi zielenią,
zapuka do powiek, uniesie, przeczyta ich treść,
zwiąże silnym zapachem, otuli niedzielą.