(z  cyklu „Spotkana z melancholią” )


Skrzydło drzwi odmienia czasy i przypadki
odlicza odgłos obcasów na podłodze.
Tafla lustra wciąż krwawi wyznaniem zapisanym szminką:
Odchodzę, by odzyskać rozsypane perły uczuć!
Do potem!

Milczenie złotem. Bzdura.
Milczenie przedsionkiem piekła. Otchłań widać przez szparę. Dławi Cię widok taki. Przygotować się chcesz? Głupiś. Cofnąć się, wyjść. Za późno. Możesz czekać jedynie. To Ci wolno.

( z  cyklu „Spotkana z melancholią” )

Za oknem rozsiadła się melancholia w zieleni bluszczu,  Chmurny deszcz gra "Symfonię pastoralną" na szybach. W kącie pies – ten co na cmentarzu - ziewa witając się wnika w mrok pokoju.

z tego pociągu do nikąd,
do którego
wepchnąłeś
swoje życie

za oknem
blaszane pudełka
przykryte pierzyną
śnieżnobiałą

pozytywna tożsamość
akceptacja
autonomia
otwarta komunikacja

są takie chwile
kiedy zastanawiasz się
co jest dla Ciebie
WAŻNE

czy umiesz
je dostrzec?
pójdź do parku
wiosną, jesienią