Szaro jest wokół, zostałam sama. Leżę na czarnej, aksamitnej otomanie.
Czytam...Vincent znowu oszalał. Szmaragdowym spojrzeniem zamienił świat
w artystyczną wibrację cząsteczek. Czas jest dla niego bezwzględny.
Rozczulam się. Kładę dłonie na książce. Zasypiam.

Brama odpowiedziała stalą, jedynie łańcuch od kłódki zagrzechotał cicho na nasze potrząsanie metalowymi prętami.

Nie wiem dlaczego ludzie odchodzą. Patrzę na twarze, co czas je zmienia, w każdej wiosce domy i cmentarze, obok siebie dwa światy, przeistoczenia.

Powiedz, jeśli możesz...
jakim drzewem sopel wyrasta
od dołu jak lodowe morze,
rosnąc owoce zamraża...

Witam!

Chyba nie wiem…

Kiedyś mój Anioł zasnął, głowę odwrócił ode mnie, smutkiem podparłem czoło, lecz czekałem nadaremnie… Długim snem go obdarzył Stwórca życia mojego i czekałbym tak nadal, lecz serce nie chciało tego… Wstałem i drogą długą iść me nogi zaczęły, szedłem ze spuszczoną głową, bo oczy wstydem płonęły. Dróg tysiąc i mostów wiele, kamasze moje, co stopy niosły, nie bacząc na to, co się dzieje, szedłem myślą radosny… Obudzić mego Anioła, ustami tchnie dać żywe, abyśmy razem w tym niebie, byli dla siebie żywi. Wzlotem rąk jak powiewem, ramion uskrzydleń wspólnych; tak, Aniele, biegłem do Ciebie, jak biegną dni złudne. Doszedłem drogi szukaniem do miejsca snu Twego, Miła, i tak Cię całowałem, aż znowu cała ożyłaś…

Widzisz, jest takim, że nie mając nadziei, umiera czas, taki który był dla nas cichością naszych śmiechów, wesołym, zalotnym szeptem, ale był – teraz został już mgłą zasnuty, melancholijny wątek, taka alejka w życiu parkowego westchnienia... Czy byłem? Widziałaś tylko poświatę bytności jakiejś materii, ja musiałem umrzeć, bo nie było tyle miejsca dla takiej miłości dziwnej...

Zakończenie dnia!

Wstałem sobą zaspany
w dłoniach niczyich!
Oczu malowaniem
zapaliłem łuczywo…
Kimże ja śpiewam?
Jakiego głosu struną?
Czy na wydrapanych drzewach,
liście suche ożyją?
Turkocą już jednostajne
łzy suche jak ziarna,
sekwencją znaczeń,
jak nie taka prawda!

 (z  cyklu „Spotkana z melancholią” )


Skrzydło drzwi odmienia czasy i przypadki
odlicza odgłos obcasów na podłodze.
Tafla lustra wciąż krwawi wyznaniem zapisanym szminką:
Odchodzę, by odzyskać rozsypane perły uczuć!
Do potem!

Milczenie złotem. Bzdura.
Milczenie przedsionkiem piekła. Otchłań widać przez szparę. Dławi Cię widok taki. Przygotować się chcesz? Głupiś. Cofnąć się, wyjść. Za późno. Możesz czekać jedynie. To Ci wolno.