( z  cyklu „Spotkana z melancholią” )

Za oknem rozsiadła się melancholia w zieleni bluszczu,  Chmurny deszcz gra "Symfonię pastoralną" na szybach. W kącie pies – ten co na cmentarzu - ziewa witając się wnika w mrok pokoju.

Widzę cię w dryfujących myślach, w nienabożnym różańcu słów, które są w drodze między mózgiem a czasem przyszłym, powoli wypływasz z przystani cienia.

 
Obcisłe ubranie wrasta granatem w kształty i szczegóły. Z jaśniejących włosów spadają iskry wprost w źrenice. Ostry grymas ust zapomniał uśmiechu. Wypełniasz całą przestrzeń.

Kamienieje czas zamknięty w grzechu. Czuję cię łykiem śliny, haustem powietrza, stróżką potu podążającą z czoła.

Mózg szelestem, niczym piasek w ostatnim geście. Jeszcze  te ryby inne i każda żyje w odrębnej ręce. Każesz wybierać. Jak to uczynić? Pochowałaś w skarbony twoje myśli. Jestem jak osioł pomiędzy owsem a sianem.

Wyciągam los. Obydwie ręce szukają wyjścia. Wtedy twój śmiech eksploduje szyderstwem. Kakofonia dźwięków burzy całe konstelacje marzeń.

W kosmicznym wirze wypełniam przestrzeń, już jest coraz bliżej do lodem spotniałego ciała i dębowych desek pod plecami.