Please wait...
Chyba nie wiem…
Kiedyś mój Anioł zasnął, głowę odwrócił ode mnie, smutkiem podparłem czoło, lecz czekałem nadaremnie… Długim snem go obdarzył Stwórca życia mojego i czekałbym tak nadal, lecz serce nie chciało tego… Wstałem i drogą długą iść me nogi zaczęły, szedłem ze spuszczoną głową, bo oczy wstydem płonęły. Dróg tysiąc i mostów wiele, kamasze moje, co stopy niosły, nie bacząc na to, co się dzieje, szedłem myślą radosny… Obudzić mego Anioła, ustami tchnie dać żywe, abyśmy razem w tym niebie, byli dla siebie żywi. Wzlotem rąk jak powiewem, ramion uskrzydleń wspólnych; tak, Aniele, biegłem do Ciebie, jak biegną dni złudne. Doszedłem drogi szukaniem do miejsca snu Twego, Miła, i tak Cię całowałem, aż znowu cała ożyłaś…
Jakim snu ulataniem? Bezskrzydłym stworem nicości, jak dogonić Cię miałem, kiedy byłaś na wysokości?
Oto jest paradoks życia, kolej odjazdu miłości, bo jaki wspólny mianownik mają dwie sprzeczności? Kochaniem czarować marzenie, stóp podnoszenia w biegu, jak odnajdę, Aniele, Ciebie, jeśli nie mam śladu żadnego?
Snu oczy otwarte, na niebie szafiru gwiezdności, jaki Bóg jest Czarodziej, dając nam prawo do miłości… Jak ON te mapy niebios – lampionów gwiezdnych zagadkę – bez atlasu żadnego obdarzył nas ich światłem?! Ile westchnień do góry, oczu pragnieniem przestworzy, miliony ludzi przed nami, kochając pragnęło tworzyć? Jesteśmy tacy mali, ja mniejszy jeszcze; powiedz, mój Ty Aniele, kiedy obudzisz się wreszcie? Kochać to jest przekleństwo – mocy piorunem rażenia – bo jeśli kochamy kogoś, czy inna miłość szans już nie ma? Po co myśli mam w głowie, po co słowa mi tańczą, czy może Anioł mi powie, dlaczego jestem ich twórcą?
Pociągi wersetów jak chmury, słowa w kolejce na papier, ile jeszcze muszę pisaniem – wypisać swój testament… Kocham ludzi i świat, kocham, co w koło stworzone i mam nadzieję, że ja też jestem dla innych Aniołem…
Oto jest paradoks życia, kolej odjazdu miłości, bo jaki wspólny mianownik mają dwie sprzeczności? Kochaniem czarować marzenie, stóp podnoszenia w biegu, jak odnajdę, Aniele, Ciebie, jeśli nie mam śladu żadnego?
Snu oczy otwarte, na niebie szafiru gwiezdności, jaki Bóg jest Czarodziej, dając nam prawo do miłości… Jak ON te mapy niebios – lampionów gwiezdnych zagadkę – bez atlasu żadnego obdarzył nas ich światłem?! Ile westchnień do góry, oczu pragnieniem przestworzy, miliony ludzi przed nami, kochając pragnęło tworzyć? Jesteśmy tacy mali, ja mniejszy jeszcze; powiedz, mój Ty Aniele, kiedy obudzisz się wreszcie? Kochać to jest przekleństwo – mocy piorunem rażenia – bo jeśli kochamy kogoś, czy inna miłość szans już nie ma? Po co myśli mam w głowie, po co słowa mi tańczą, czy może Anioł mi powie, dlaczego jestem ich twórcą?
Pociągi wersetów jak chmury, słowa w kolejce na papier, ile jeszcze muszę pisaniem – wypisać swój testament… Kocham ludzi i świat, kocham, co w koło stworzone i mam nadzieję, że ja też jestem dla innych Aniołem…
{jcomments on}