Please wait...
Nie wiem dlaczego ludzie odchodzą. Patrzę na twarze, co czas je zmienia, w każdej wiosce domy i cmentarze, obok siebie dwa światy, przeistoczenia.
Widziałem ciebie, Aniu kochana, młodą dziewczyną w szkolnej ławie, widzę cię teraz, Anno kochana, jak próbujesz ukryć zmienianie. Ludzie przechodzą, ludzie znikają: Babcie, Dziadkowie, Koledzy, Znajomi… Tuż obok znowu życie powstaje, a kolej zdarzeń kołem się toczy! Szybko i szybciej cyferblat ciszy, wskazuje strzałką kolejne twarze, czy chociaż ktoś dech nasz usłyszy, w chwili, gdy oczy swe zamykamy?
Pustym po oczach kraterem przestrachu, czarnością zmiany nieodwracalnej, póki żyjemy, przy innych trwamy, odchodząc rzeczy swe pozostawiamy… Stoją w kącie buty, co niosły stopy człowieka ciepłego, garnitur w szafie z molami schowany i kilka słów w kajeciku… Nożyk na grzyby, grzebień bez zęba, kasztan, co usechł na kamień, i jeden banknot dobrze schowany, bo mógł się przydać w kacu nad ranem! Rower odarty, opony puste, dzwonek, co rdzą obszedł cały, no i to zdjęcie, zdjęcie w mundurze, w liście przysłanym do Mamy!
Materii znakiem bruzd ilość mnoga, szarość na skórze każdej dekady, dlaczego człowiek umrzeć musi, chociaż jest drugim, kochanym!
Nie, nie buntuję się wcale, nie neguję Twych postanowień, wiem przecież, wiem doskonale, że dusza ludzka ciągle wędruje…
Interesują mnie rzeczy proste, sama natura znikania – czy jest różnicą w chwili śmierci: swoboda, czy lęk umierania? Czy lepiej jasno myślenie trzymać, czy zapomnienie mieć w głowie? Czy podającym podawać rękę, czy mieć nadal serce natchnione?
Kiedy tak patrzę, myślę o czasie, o wiekach, które minęły. Jesteśmy wszyscy wobec czasu mali, a zdaje się nam, że wszechobecni! Drgają mi oczy, kiedy świeca skacze, płomieniem cichych cmentarzy i tylko wiem, że wtedy coś znaczę, kiedy widzę twarze, przyjaciół z wyobraźni...
Pustym po oczach kraterem przestrachu, czarnością zmiany nieodwracalnej, póki żyjemy, przy innych trwamy, odchodząc rzeczy swe pozostawiamy… Stoją w kącie buty, co niosły stopy człowieka ciepłego, garnitur w szafie z molami schowany i kilka słów w kajeciku… Nożyk na grzyby, grzebień bez zęba, kasztan, co usechł na kamień, i jeden banknot dobrze schowany, bo mógł się przydać w kacu nad ranem! Rower odarty, opony puste, dzwonek, co rdzą obszedł cały, no i to zdjęcie, zdjęcie w mundurze, w liście przysłanym do Mamy!
Materii znakiem bruzd ilość mnoga, szarość na skórze każdej dekady, dlaczego człowiek umrzeć musi, chociaż jest drugim, kochanym!
Nie, nie buntuję się wcale, nie neguję Twych postanowień, wiem przecież, wiem doskonale, że dusza ludzka ciągle wędruje…
Interesują mnie rzeczy proste, sama natura znikania – czy jest różnicą w chwili śmierci: swoboda, czy lęk umierania? Czy lepiej jasno myślenie trzymać, czy zapomnienie mieć w głowie? Czy podającym podawać rękę, czy mieć nadal serce natchnione?
Kiedy tak patrzę, myślę o czasie, o wiekach, które minęły. Jesteśmy wszyscy wobec czasu mali, a zdaje się nam, że wszechobecni! Drgają mi oczy, kiedy świeca skacze, płomieniem cichych cmentarzy i tylko wiem, że wtedy coś znaczę, kiedy widzę twarze, przyjaciół z wyobraźni...
{jcomments on}